Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

Veganism και ψυχική οδύνη....

     
       Χτες το βράδυ ανακάλυψα έναν ακόμη μαχητικό ακτιβιστή για τα δικαιώματα των ζώων, τον Joey Carbstrong. Μεταξύ άλλων, στα video που ανεβάζει στο youtube έχει ένα βίντεο από σφαγείο Halal (Χαλάλ σημαίνει καθαρό στα Αραβικά και είναι ο μόνος αποδεκτός τρόπος σφαγής ζώων από τους Μουσουλμάνους ώστε να φάνε το κρέας του ζώου. Αυτός ο τρόπος σφαγής γίνεται χωρίς να αναισθητοποιηθεί το ζώο - όχι πως στις κοινές πρακτικές τα ζώα όντως αναισθητοποιούνται, απλώς με το stunning ακινητοποιούνται προς διευκόλυνση των εργαζομένων) το οποίο φυσικά δεν είδα διότι δεν είμαι τόσο δυνατή όσο είναι ακτιβιστές όπως αυτός που πηγαίνουν μέσα στα σφαγεία και στις βιομηχανίες γάλακτος για να δείξουν μετά στον κόσμο τι γίνεται εκεί μέσα μπας και ξυπνήσουν όσοι ακόμη δεν έχουν κάνει τη σύνδεση (έτσι ξύπνησα κι εγώ άλλωστε, βλέποντας τα πρώτα 20-30 λεπτά από το Earthlings)...

         Είδα όμως το βίντεο που ανέβασε μετά από αυτή την φρικτή εμπειρία διότι έλαβε εκατοντάδες μηνύματα από κόσμο που τον παρακολουθεί και τον στηρίζει που ρωτούσαν αν είναι καλά, αν έχει τραυματιστεί ψυχικά, πώς θα ξεπεράσει αυτό που έζησε κλπ. Επίσης επέλεξα να δω 2 βίντεο που έχει ανεβάσει στο κανάλι του στο youtube τα οποία δείχνουν διασωσμένα ζώα φάρμας. Γουρούνια και αγελάδες, πάπιες, αρνιά, κατσίκια, κότες, γαλοπούλες.... Ζώα που όπως πολύ σωστά λέει ο ιδιοκτήτης του καταφυγίου πρέπει να τα αποκαλούμε επιζώντες. Διότι πρόκειται για επιζώντες ενός ολοκαυτώματος που λαμβάνει χώρα παντού, σε καθημερινή βάση, δίπλα μας και κανείς δε μιλάει για αυτό.

      Κανείς εκτός από εμάς τους -γραφικούς για κάποιους- ακτιβιστές, εμάς του βίγκαν που είμαστε -σύμφωνα με τον μέσο άνθρωπο- ανισόρροποι, υπερευαίσθητοι, υπερβολικοί κ.ο.κ.

      Κι αν σας φάινεται υπερβολική η σύγκριση με το ολοκάυτωμα, δείτε τί έχει να πει ένας επιζών που έκανε ακριβώς αυτή τη σύνδεση την πρώτη φορά που είδε ένα σφαγείο (κι έκτοτε αφοσιώθηκε φυσικά στη μάχη για τα δικαιώματα των ζώων).

     Παρακάτω παραθέτω και κάποια quotes από επιζώντες του Ολοκαυτώματος κι ανθρώπους που έχασαν συγγενέις κατά τη διάρκεια αυτού:

--------------
“I refuse to eat animals because I cannot nourish myself by the sufferings and by the death of other creatures. I refuse to do so, because I suffered so painfully myself that I can feel the pains of others by recalling my own sufferings.”

Edgar Kupfer-Koberwitz, Dachau concentration camp survivor

Auschwitz begins wherever someone looks at a slaughterhouse and thinks: they’re only animals.”

Theodor W. Adorno

"In their behaviour towards creatures, all men are Nazi."

Isaac Bashevis Singer – a member of a family perished in the Holocaust and a Nobel Prize winner

“When I see cages crammed with chickens from battery farms thrown on trucks like bundles of trash, I see, with the eyes of my soul, the Umschlagplatz (where Jews were forced onto trains leaving for the death camps). When I go to a restaurant and see people devouring meat, I feel sick. I see a holocaust on their plates.”

Georges Metanomski, a Holocaust survivor who fought in the Warsaw Ghetto Uprising

------------------

        Επέλεξα να δω τα βίντεο με τα διασωσμένα ζώα διότι δε μπορώ να συνεχίσω έναν αγώνα που μοιάζει συχνά χαμένος αν δε "γεμίσω" κάπως τις μπαταρίες της ψυχής μου.

       Σήμερα η καλή μου φίλη και συναγωνίστρια, Νατάσσα, ανέβασε μία φωτογραφία κάποιων ακτιβιστών στην Αγγλία που κοιτάνε προς το μέρος ενός σφαγείου. Ακούνε αλλά δε βλέπουν....

12/10/17 - Αγγλία - Eξω από σφαγείο όπου εκατοντάδες αθώα ζώα οδηγούνται στο θάνατο

Το κείμενο που τη συνοδεύει λέει:

"Αγαπημένα μας ζώα,
Σας βλέπουμε. Βλέπουμε τον πόνο στα μάτια σας. Βλέπουμε πόσο αθώα είστε. Βλέπουμε πόσο θέλετε να ζήσετε.
Σας ακούμε. Ακούμε τις φωνές δυνατά και ξεκάθαρα. Ακούμε τις κραυγές σας. Ακούμε πόσο τρομοκρατημένα είστε.
Σας παρακαλώ, κάντε κουράγιο....
Πολλοί από εμάς αγωνιζόμαστε. Σας υποσχόμαστε ότι κάτι αλλάζει. Κάθε μέρα υπάρχουν περισσότεροι από εμάς που ανοίγουν τα μάτια και τα αυτιά τους για να δούνε και να ακούσουνε τι όμορφα πλάσματα είστε.
Θα βοηθήσουμε τον κόσμο να βρει τη συμπόνια μέσα στην καρδιά του και να επεκτείνει την αγάπη του για όλα τα ζώα.
Ποτέ δεν θα σταματήσουμε μέχρι να είστε ολα ελεύθερα.
Με τόση αγάπη,
-Vegans"

Δε γινόταν να μη δακρύσω με αυτό το κείμενο. Γιατί είναι αλήθεια, βλέπουμε πόσο αθώα είναι, πόσο θέλουν να ζήσουν. Όσο θέλω εγώ, όσο θέλεις εσύ που διαβάζεις αυτό το κέιμενο τώρα, όσο θέλουν οι σκύλοι μου, όσο θέλει η γάτα που συνάντησες τις προάλλες, όσο θέλουν τα δελφίνια για τα οποία υπογράφει ο κόσμος να ελευθερωθούν, όσο θέλουν οι ρινόκεροι κι οι ελέφαντες που όταν ακούς ότι συνεχίζουν να καταδιώκονται για να εκμεταλλευτούν τα κόκκαλα τους κάποιοι και να βγάλουν κέρδος από αυτά γίνεσαι έξω φρενών, όσο θέλουν ΟΛΟΙ.....
Και ναι, πολλοί αγωνιζόμαστε. Καθημερινά. Κάποιοι έχουμε μάλιστα αποφασίσει πως η ζωή μας είναι αφιερωμένη στον αγώνα αυτόν no matter the cost. 
Και φυσικά ποτέ δε θα σταματήσουμε.... μόνο όταν είναι όλα ελεύθερα.
Κι αν ξέρω πως η σωματική μου διάσταση δε θα είναι εδώ τότε για να βιώσει αυτή την ολική απελεύθερωση, αυτό δε με πτοεί. Τίποτα δε μπορεί να με πτοήσει. 
Τίποτα εκτός από την αδιαφορία του μέσου ανθρώπου. 
Τίποτα δε μπορεί να με κάνει να χάνω την ελπίδα μου όσο μπορεί το να βλέπω ανθρώπους νεότερους από εμένα να στήνονται με καμάρι στο hot-dog - αδικο του φίλου τους. Την εποχή που μέχρι κι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει δηλώσει πως τα επεξεργασμένα κρέατα (ζαμπόν, λουκάνικα, σαλάμια κ.ο.κ) είναι καρκινογενή, το να βλέπω ένα παιδί 25-26 χρονών να περηφανεύεται για την επιχείρηση των γονιών του η οποία σπέρνει μόνο θάνατο με τρελαίνει.
           Υπάρχουν φορές που θέλω να ουρλιάξω " ΔΕΣ! ΑΚΟΥ!" σε αυτά τα άτομα.
'Εχουν σκεφτεί ποτέ ότι το λουκάνικο είναι μέρος ενός ζώου που βράστηκε ζωντανό για να πεθάνει? Ενός ζώου πιο έξυπνου από τον σκύλο που είχε αισθήματα, έβλεπε όνειρα και αγαπούσε την οικογένεια του? Ενός ζώου που γεννήθηκε, έζησε και σκοτώθηκε στο σκοτάδι? Ενός ζωόυ που γνώρισε μόνο τον φόβο και δεν οσφρήστηκε ποτέ καθαρό αέρα? Που πριν πεθάνει τα είχε κάνει πάνω του παλεύοντας για τη ζωή του σε έναν χώρο που σκοτώθηκε βίαια ο οποίος μυρίζει μόνο ουρία και φόβο για τον θάνατο? 
Και το ότι μυρίζει φόβο το λένε οι ίδιοι οι σφαγείς. Αλλά όπως είπε κι ο Joey δε μυρίζει θάνατο. Μυρίζει ΦΟΝΟ! Γιατί το κρέας είναι ΦΟΝΟΣ!
                                                         Κι αναρωτιέμαι.....
Πότε θα καταλάβουν οι άνθρωποι γύρω μας ότι δεν είμαστε τρελοί? Πότε θα καταλάβουν οι άνθρωποι που μας αγαπούν ότι όταν αυτοι παραγγέλνουν καφέ με γάλα ή τοστ με τυρί εμείς οραματιζόμαστε το μωρό που αφαιρέθηκε βίαια από τη μάνα του κι ακούμε ξανά και ξανά τη μάνα που ουρλιάζει για μέρες αναζητώντας το μωρό της? Ένα μωρό που κυοφόρησε αφού αυτή βιάστηκε από ανθρώπους....


Κι εδώ έρχομαι και βάζω την εικόνα που πολύ πετυχημένα μία κοπέλα ανέβασε χτες στα πλαίσια της καμπάνιας ενάντια στους βιασμούς γράφοντας: "#metoo Yes. I too was harassed and abused sexually, physically, verbally, emotionally and economically. I was lucky to have the support of my human language, my freedom, lawyers, psychologists, doctors and police that are available to humans, and family and friends that live in freedom to be able to support me. ) 

I feel blessed about my privilege to be able to find support, while each day I honor and remember all human and non-human females that do not have a voice and their freedom to get protection, defense or support in any way.

I do not differentiate between humans and animals. To me all females are females. All mothers are mothers. All daughters are daughters. All sisters are sisters. We are all animals that come from and go to the same source. Sometimes as humans and others as animals. This is truly the real meaning of#weareone #onelove #love 


Θέλω ο κόσμος που δεν μας καταλαβαίνει να μάθει ότι το μηχάνημα με το οποίο γίνεται η γονιμοποίηση των αγελάδων λέγεται rape pack (Τι άλλο θέλει αυτός ο κόσμος για να αποδεχτεί ότι πρόκειται για βιασμό αφού το μηχάνημα το ίδιο περιέχει τη λεξη βιασμός στην ονομασία του???).

 

Θέλω ο κόσμος αυτός να δει πώς γίνεται η συλλογή του σπέρματος από τον ταύρο:


Κι αν είναι "τυχεροί" οι ταύροι και τους προσφέρουν μία θηλυκιά αγελάδα...ας δουν πόσο απολαμβάνουν το εξαναγκαστικό σέξ που τους βάζουν να κάνουν ενόσω είναι δεμένοι. Αλλά να βάλουν και ήχο...να ακούσουν πόσο το απολαμβάνουν οι αγελάδες. Και να εστιάσουν στα μάτια του ζώου..
Θέλω επίσης ο κόσμος να μάθει πως για να φτιαχτούν τα τυριά χρειαζεται πυτιά η οποία εμφανίζεται στο γαστρικό υγρό νεαρών ζώων (μοσχαριών, αρνιών, κατσικιών) στο τέταρτο στομάχι των μηρυκαστικών το λεγόμενο ήνυστρον. Παρασκευάζεται με εκχύλιση και συγκεκριμένα με διάλυμα χλωριούχου νατρίου των στομαχιών αυτών των ζώων, που εκτρέφονται αποκλειστικά με μητρικό γάλα. Αν για κάποιο λόγο δε η πυτιά που θα χρησιμοποιήσουν προέρχεται απο ζώο το οποίο έχει απογαλακτιστεί, τότε ενδέχεται μείωση της περιεκτικότητας του ενζύμου Ρεννίνη, κάτι που μπορεί να επηρεάσει και την ποιότητα του προϊόντος.
Δηλαδή με λίγα λόγια, αν σφάξουν το μωρό αφού απογαλακτιστεί το τυρί δε θα είναι τόσο καλής ποιότητας
Συνειδητοποιείτε τι συμβαίνει εκεί έξω για λόγους....γευσιγνωσίας (κι όχι επιβίωσης).....?
[Και μια μαρτυρία: Όταν γεννηθεί ένα κατσικάκι που προορίζεται να γίνει πυτιά για το τυρί, το αφήνουν να θηλάσει κανονικά για αρκετές μέρες και από αυτήν την κατσίκα δεν της παίρνουν το γάλα. Στις 20 περίπου μέρες (αν θυμάμαι καλά) το ξημέρωμα, αφήνουν το μικρό να θηλάσει για τελευταία φορά. Αφού θηλάσει το αφήνουν λίγο να αρχίσει να χωνεύει και μετά το σφάζουν. Μέσα από το στομαχάκι του μαζεύουν το γάλα της μαμάς του που μόλις είχε αρχίσει να πήζει και αυτό το πράγμα (μαζί με κομμάτι του στομαχιού) γίνεται η πυτιά. Η μαμά συνεχίζει να ζει για να παράγει το γάλα που κανονικά θα πήγαινε στο παιδί της.
Την πυτιά την έχουν σχεδόν όλα τα τυριά του εμπορίου, του χωριού, της καλής γιαγιάς στο χωριό.]

Αλλά πιο πολύ από όλα θέλω ο κόσμος που έχει καταλάβει ότι έχουμε δίκιο,ο κόσμος που έχει δει αυτά τα πράγματα, έχει διαβάσει για αυτά και είναι ενήμερος, να προχωρήσει στην αλλαγή. Ο κόσμος αυτός που μας λέει ότι ντρέπεται να μας κοιτάξει στα μάτια γιατί δεν έχει μπορέσει ακόμη να κόψει την κατανάλωση ζωικών...ο κόσμος εκείνος που βολεύεται στο φαγητό της μαμάς και τον κερδίζει η νωθρότητα....θέλω να θυμάται όλα όσα έχω παραθέσει σε αυτή την ανάρτηση την επόμενη φορά που θα πάνε να καταναλώσουν κάτι ζωικό. Γιατί αυτός ο κόσμος είναι ένα βήμα πριν την αλλαγή και είμαι σχεδόν σίγουρη ότι φοβάται να κάνει το βήμα γιατί δε θέλει να αποκλειστεί από την mainstream κοινωνία. Κάποιοι δε θέλουν να πάρουν την τελευταία ανάσα και να κάνουν αυτό το μακροβούτι γιατί ακριβώς ξέρουν τι ψυχική οδύνη βιώνουμε όσοι το κάναμε. 

Αλλά τι μετράει πιο πολύ ρε γαμώτο? Μετράει περισσότερο η γεύση από τη ζωή ενός συναισθανόμενου ζώου? Είναι μεγαλύτερη η αξία της βολής από την αξία της ζωής?

      Δεν είμαστε φτιαγμένοι για να τρώμε ζώα!

                       ΔΙΑΒΑΣΤΕ! ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙΤΕ! Πριν να είναι αργά....

Υπάρχουν πια τόσα πολλά ντοκιμαντέρ με πληθώρα γιατρών που μιλάνε (Forks over Knives, What the health, Eating you alive, Food Inc., Plant Pure Nation) και πληθώρα επιστημονικών ερευνών που μπορεί κανείς να βρει στο διαδίκτυο οι οποίες αποδεικνύουν τον συσχετισμό της κατανάλωσης ζώων και των εκκρίσεων τους (get over it, το κρεας και τα γαλακτοκομικά είναι λέξεις που δημιουργήθηκαν για να μιλάει ο κόσμος για το φαγητό που τρώει μην κάνοντας τη σύνδεση ότι αυτό είναι μέρος ενός νεκρού ζώου ή παράγωγο ενός κακοποιημένου ζώου) με την εμφάνιση πολλών μορφών καρκίνου (στήθους, προστάτη, ωοθηκών, παχέος εντέρου), ρευματοειδούς αρθρίτιδας, αλτζχάιμερ, οστεοπόρωσης και πολλών άλλων ασθενείων, που δεν αφήνει πλέον πειθώρια σε κάποιον που ζει στον δυτικό κόσμο κι έχει πρόσβαση στη γνώση ώστε να μπορεί να αιτιολογήσει την κατανάλωση ζωικών. 

Δικαιολογίες πολλές, αιτιολογία ΚΑΜΙΑ!

                         The food we were born to eat: John Mc Dougall

.

Αν λοιπόν δεν είμαστε σχεδιασμένοι να τρώμε ζώα, τότε γιατί να το κάνουμε? Επειδή απλά μπορούμε? 
Τότε κι ο βιαστής μπορεί να συνεχίζει να βιάζει γυναίκες αφού μπορεί. Κι ο λευκός μπορεί να συνεχίσει να κακοποιεί, να εκμεταλλεύεται και να χρησιμοποιεί σαν σκλάβο του τον έγχρωμο.... Κι ο άντρας μπορεί να συνεχίσει να δέρνει τη γυναίκα και τα παιδιά του... 
Τι, όχι?
Εαν σε ενοχλούν αυτές οι ιδέες, τότε πρέπει να σε ενοχλεί κι η ιδέα ενός ζώου που υποφέρει. 
----
Σε παρακαλώ, αν διαβάζεις αυτό το κείμενο και τρως ακόμη ζωικά, κάνε την υπέρβαση, άνοιξε την καρδιά και το μυαλό σου, γίνε βίγκαν και να ξέρεις πως όση κι αν είναι η ψυχική οδύνη που βιώνουμε κάθε που σκεφτόμαστε τα αμέτρητα μέτωπα στα οποία πολεμάμε, η αίσθηση του να ξαπλώνεις το βράδυ στο κρεβάτι σου γνωρίζοντας πως δεν έφαγες, δεν φόρεσες κι ούτε λούστηκες (με) κάτι που για την παραγωγή του κάποιο ζώο έπρεπε να σκοτωθεί....δεν συγκρίνεται με τίποτα.

Εμείς ξέρουμε πως στο τέλος της ζωής μας, όταν θα γυρίσουμε να κοιτάξουμε πίσω, θα νιώσουμε καλά διότι θα γνωρίζουμε ότι σταθήκαμε στη σωστή πλευρά της ιστορίας . Εσυ?

Αν θες να γίνεις βίγκαν αλλά χρειάζεσαι βοήθεια και συμβουλές εγγράψου εδώ:
Θα σε στηρίξουν διατροφολόγοι, ακτιβιστές κλπ καθόλη τη διάρκεια των πρώτων 22 ημερών. Μακάρι να είχα αυτή την επιλογή όταν έκανα εγώ τη μετάβαση..

                                                www.ethosandempathy.org




Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017

ΚΑΡΝΙΣΜΟΣ: Γιατί Θεωρούμε Ότι Είναι Τόσο Φυσιολογικό Να Τρώμε (κάποια) Ζώα;

 Η κατανάλωση κρέατος είναι στην πραγματικότητα ανώμαλη,                                                   αφύσικη και περιττή.

Καρνισμός

(Είναι μία λέξη που βλέπουμε γενικότερα όλο και πιο συχνά. Όποιος είδε το σατιρικό ντοκιμαντέρ του κωμικού Σάιμον Άμστελ "Carnage" για το BBC 3 θα θυμάται αυτήν την ατάκα: «Δεν είμαστε εμείς βίγκαν – εσείς είστε καρνιστές.»)

Αλλά τι ακριβώς είναι ο καρνισμός – και και τι σημαίνει να είσαι καρνιστής;

Είναι μία λέξη που επινοήθηκε πριν 16 χρόνια από μία ακαδημαϊκή του πανεπιστημίου του Χάρβαρντ – και υπέρμαχο των βίγκαν -  κα. Μέλανι Τζόι, η οποία ορίζει τον καρνισμό (από το carne = κρέας) ως την κυρίαρχη ιδεολογία.

Δεν θέλουμε να βλέπουμε τα ζώα να υποφέρουν και παρόλα αυτά, τα σκοτώνουμε και έπειτα τα τρώμε. Συμμετέχοντας σε ένα βίαιο και καταπιεστικό σύστημα, οι άνθρωποι αγνοούν την αντιφατική φύση τέτοιων παράλογων πρακτικών.

Ο καρνισμός περιγράφει το αόρατο σύστημα πεποιθήσεων που μας προδιαθέτει να τρώμε συγκεκριμένα ζώα. Η ιδεολογία βλέπει την ευρεία αποδοχή της κατανάλωσης κρέατος ως «φυσική», «φυσιολογική» και «απαραίτητη».

Επιπλέον, βλέπει την αντίπαλη ιδεολογία – τον βιγκανισμό – ως αφύσικη και «μη-φυσιολογική».

Η ιδεολογία

Αναλύοντας την ιστορία της χορτοφαγίας από την αρχαία Ελλάδα έως τη σήμερον ημέρα, ο ακαδημαϊκός Ρενώ Λαρού ανακάλυψε πως η ανθρωπότητα είχε από πάντα επενδύσει στην κυριαρχία πάνω στα ζώα, με την ιδέα ότι η αποχή από τη βία κατά των ζώων θα αποτελούσε απειλή για τους ανθρώπους.

Ο καρνισμός είναι στο επίκεντρο του σπισισμού η ιδέα ότι οι άνθρωποι είναι καλύτεροι από τα ζώα – «επειδή η κατανάλωση κρέατος παρακινεί την ιδεολογική δικαιολόγηση για άλλες μορφές εκμετάλλευσης ζώων», υποστηρίζει η συγγραφέας Σάντρα Μάλκε.

Είναι επίσης το αντίθετο του βιγκανισμού. Παρόλο που οι βίγκαν γενικά απορρίπτονται γιατί «επιβάλλουν με το ζόρι τις πεποιθήσεις τους» σε άλλους, στην πραγματικότητα συμβαίνει το  αντίθετο – δεδομένου ότι η κατανάλωση κρέατος είναι επιλογή και όχι απαραίτητη για την επιβίωση.

Μεγαλώνοντας, μας προσφέρονται νεκρά ζώα ως τροφή και τις περισσότερες φορές δεν έχουμε επίγνωση του ότι αυτό που βρίσκεται στο πιάτο μας ήταν κάποτε ζωντανό. Ο καρνισμός λειτουργεί εκτός της επίγνωσής μας, στερώντας μας την ελευθερία της επιλογής.

«Δεν βλέπουμε την κατανάλωση κρέατος όπως βλέπουμε τη χορτοφαγία – ως επιλογή, βασισμένη σε ορισμένες υποθέσεις σχετικά με τα ζώα, τον κόσμο και τους εαυτούς μας,» λέει η βίγκαν ψυχολόγος κα. Μέλανι Τζόι.

«Αντίθετα, τη βλέπουμε ως δεδομένο, ως το «φυσικό» πράγμα που κάνουμε, ως το πώς πάντα ήταν και πάντα θα είναι τα πράγματα. Τρώμε ζώα χωρίς να σκεφτούμε τι κάνουμε και γιατί.»

Τα ζώα έχουν κατηγοριοποιηθεί σε ζώα για τροφή και ζώα για συντροφιά.

Τρώμε γουρούνια, αλλά όχι σκύλους – αγελάδες, αλλά όχι γάτες – το όριο τίθεται από ένα σύστημα που φαίνεται αυθαίρετο.
Όντα ταξινομούνται ως βρώσιμα, μη-βρώσιμα, κατοικίδια, θηρευτές και ζώα για διασκέδαση – όλα εξαρτώνται από πολιτισμικές μεταβλητές.

Μπορείτε να δείτε παρακάτω το βίντεο της ομιλίας της " Why we love dogs, eat pigs and wear cows"(ή να διαβάσετε το ομώνυμο βιβλίο της)


Αποκομμένοι

Η ιδεολογία του καρνισμού εναντιώνεται στο σύνολο του πυρήνα των ανθρώπινων αξιών.

Ως αποτέλεσμα, οι άνθρωποι είναι συναισθηματικά αποκομμένοι από την αλήθεια, στήνοντας μηχανισμούς άμυνας για να μπορούν να συνεχίσουν να καταναλώνουν ζώα. Αυτό που από τη φύση θα ήταν ενσυναίσθηση για τον πόνο μετατρέπεται σε αδιαφορία – πάνω στην οποία χτίζεται ένα καταπιεστικό και βίαιο σύστημα.



Μιλώντας για το παράδοξο του κρέατος, ο συντονιστής επικοινωνίας του Beyond Carnism (Πέρα από τον Καρνισμό – οργάνωση υπεράσπισης των βίγκαν), Τζεφ Μανς, γράφει ότι ο καρνισμός έχει τις ρίζες του σε ένα παράδοξο ανάμεσα στις αξίες και τις πράξεις των περισσότερων ανθρώπων: αντιτίθενται στη βία κατά των ζώων, αλλά παρόλα αυτά τα τρώνε.

Συνεχίζει υποστηρίζοντας ότι αυτή η σύγκρουση οδηγεί σε γνωστική δυσαρμονία, την οποία οι άνθρωποι προσπαθούν να μετριάσουν μέσω του ψυχικού μουδιάσματος – το οποίο έχει αποδειχτεί από πειραματικές αποδείξεις που εμπλέκουν Δυτικούς.

Η Τζόι λέει ότι για αυτό το λόγο το κρέας σπάνια σερβίρεται με το κεφάλι του ζώου ή με άλλα ολόκληρα κομμάτια του σώματός του.

Δικαιολόγηση

Παρουσιάζοντας την ιδέα των «Τρίων N της Δικαιολόγησης», η Μέλανι Τζόι υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι δικαιολογούν την κατανάλωση κρέατος θεωρώντας την «φυσιολογική (normal), φυσική (natural) και απαραίτητη (necessary)».

Αυτά τα «Τρία Ν» έχουν επικαλεστεί για να δικαιολογήσουν και άλλες πρακτικές, όπως η δουλεία, η κυριαρχία των αρσενικών και η άρνηση του δικαιώματος ψήφου στις γυναίκες. Ο καρνισμός ενισχύει επίσης αδικίες με βάση τη φυλή, το φύλο και τη σεξουαλικότητα, σύμφωνα με την κα. Τζόι.

Ο καρνισμός διατηρείται αποδυναμώνοντας το σύστημα που τον αμφισβητεί: το βιγκανισμό. Οι καρνιστικές άμυνες θα ακυρώσουν το βιγκανισμό, κρύβοντας και διαστρεβλώνοντας την αλήθεια, έτσι ώστε οι άνθρωποι να παραμείνουν στην άγνοια για ορισμένα γεγονότα.

Οι καρνιστές θα καταφύγουν στο να επιτεθούν στον αγγελιοφόρο προκειμένου να παραμείνουν οι κρεατοφαγικές τους πρακτικές, όπως πιστεύουν, αποδεκτές.

Αλλά αν η κατανάλωση κρέατος είναι τόσο φυσιολογική, φυσική και απαραίτητη, τότε γιατί νιώθουμε την ανάγκη να αποστασιοποιηθούμε από την ίδια μας τη συμπεριφορά;

Μέχρι οι άνθρωποι να συνειδητοποιήσουν ότι το να τρως ζώα είναι επιλογή – μία μη-απαραίτητη επιλογή – θα ζούμε με την ίδια νοοτροπία καταπίεσης, συνεισφέροντας σε ένα παραλογισμό χωρίς όρια.

Πρέπει να αμφισβητηθούν οι αδικίες, να αλλάξουν οι νοοτροπίες και να ξυπνήσει η συμπόνια.

Πηγήhttps://www.plantbasednews.org/post/carnism-why-do-we-eat-animals-3-copy?utm_source=Plant%20Based%20News%20Subscribers%20Combined&utm_campaign=578bbb2f7f-1stSept&utm_medium=email&utm_term=0_5651a57357-578bbb2f7f-192757493&ct=t(1stSeptnewsketter)

Μετάφραση: Ίρις - Αγάπη Σουσούνη

(Πρώην) Εργάτης Σφαγείου Ανοίγεται: «Είδα την κόλαση με τα μάτια μου»

«Δεν μπορείς να κατηγορήσεις τους εργάτες – είναι απλά μέρη ενός συστήματος που ικανοποιεί τη ζήτηση»

Πολλοί βίγκαν έχουν μία ιδέα για τους εργάτες σφαγείων – ότι είναι όλοι τέρατα και ψυχοπαθείς – αλλά δεν είναι έτσι.



Πέρασα ένα μικρό διάστημα εργαζόμενος σε σφαγείο πριν αρκετά χρόνια. Είναι πολύ σημαντικό να πω ότι δεν είναι κάτι που έκανα από επιλογή. Δεν είμαι σίγουρος ότι υπάρχει κανείς που θα έκανε κάτι τέτοιο από επιλογή – ίσως ορισμένοι άνθρωποι μόνο.

Για πολλούς ήταν μία απαίσια εμπειρία και στην προσπάθειά τους να την αντιμετωπίσουν παρεκτρέπονταν ή δοκίμαζαν να απευαισθητοποιηθούν.

Ο ανυπόφορος πόνος με τον οποίο βρίσκεσαι αντιμέτωπος κάθε στιγμή, οι βίαιες και επικίνδυνες συνθήκες – όλα αυτά με τραυμάτισαν.

Και φυσικά, ήταν χειρότερο για τα ζώα. Είδα την κόλαση με τα μάτια μου.

Αίμα

Ένα πράγμα που σου μένει – ένα πράγμα που δεν μπορείς να καταλάβεις εκτός κι αν έχεις βρεθεί εκεί – είναι η μυρωδιά. Το αίμα, με την τόσο δριμεία, έντονη μυρωδιά του, δίνει την αίσθηση ότι ταξιδεύει μέσα στη μύτη σου και παραμένει εκεί.
Ο φόβος έχει δική του μυρωδιά. Δεν είναι κάτι που μπορώ να περιγράψω, αλλά ακόμα και τώρα θα το αναγνώριζα.
Είναι δύσκολο και από σωματικής απόψεως.
Αυτά τα ζώα ξέρουν τι τους μέλλει, και πιστέψτε με, παλεύουν ενάντια στο θάνατο με κάθε ίνα της ύπαρξής τους.
Οι πιθανότητες είναι εναντίον τους – είναι μία μάχη που δεν θα κερδίσουν ποτέ.

Ρουτίνα

Όταν βρίσκεσαι αντιμέτωπος με τέτοιου είδους τρόμο, σχεδόν αναισθητοποιείσαι.
Μετά από κάποιο καιρό, το σκότωμα έγινε ρουτίνα. Ήταν απλά κάτι που έκανες. Απλά προσπαθούσες να το μπλοκάρεις από το μυαλό σου και να το αντιμετωπίσεις σαν κάτι μηχανικό.
Δεν μπορούσα με τίποτα να σκεφτώ το ζωντανό άτομο μπροστά μου, έπρεπε απλά να κάνω τη δουλειά μου και να φύγω.
Αλλά μετά την πρώτη μου μέρα, δεν έφαγα ποτέ ξανά άλλο ζώο. Σύντομα μετά από αυτό έγινα βίγκαν. Δεν ήταν συνειδητή απόφαση, απλά συνέβη – και πλέον δεν μπορώ να γυρίσω πίσω.

Σκότωμα

Φυσικά, δεν δουλεύεις πάντα σε αυτό που ορισμένοι αποκαλούν «κλοιό θανάτου». Υπάρχουν διαφορετικά μέρη των εγκαταστάσεων και κάθε ένα από αυτά είναι απαίσιο.
Μπορεί να μη σκοτώνεις κάθε ζώο, αλλά τα στέλνεις στο θάνατό τους ή χειρίζεσαι τα πτώματά τους λίγο  μετά.
Δούλευα με κότες. Δεν ξέρω πως θα ήταν να – και αυτή είναι η λέξη που χρησιμοποιούν κάποιοι – «επεξεργαστώ» μεγαλύτερα ζώα όπως γουρούνια ή αγελάδες.
Το χειρότερο ήταν να βλέπεις αυτά τα καημένα, αθώα ζώα και να ξέρεις τι πρόκειται να τους συμβεί. Όλες τους οι ζωές ήταν μιζέρια και τώρα θα πέθαιναν βίαια και τρομακτικά σε ένα κρύο, βάρβαρο μέρος.

Ψυχολογικό κόστος

Όλο αυτό είχε μεγάλη επιρροή πάνω μου. Αν ακούσω μη-βίγκαν να συζητούν για ανθρώπους σε σφαγεία, με εξοργίζει. Να τους αποκαλούν τέρατα και να λένε ότι αυτοί δεν θα μπορούσαν να το κάνουν.
Ναι, υπήρχαν μερικοί απαίσιοι χαρακτήρες, αλλά κυρίως υπήρχαν άτομα σαν εμένα.

Είχα αυτοκτονικές σκέψεις από τις ενοχές. Το ονειρεύομαι ακόμα και τώρα και δεν μπορώ να αντικρίζω νεκρά ζώα συσκευασμένα στο σουπερμάρκετ.

Αν θες να φας οποιοδήποτε ζωικό προϊόν, ένα ζώο πρέπει να πεθάνει. Μπορεί να μην πατάς εσύ τη σκανδάλη, αλλά μη γελιέσαι, είσαι υπεύθυνος για το θάνατό του.


Το σύστημα

Όλα είναι σύστημα. Ως εργάτης, ήμουν μέρος αυτού του συστήματος.

Οι περισσότεροι ήταν σαν κι εμένα, δεν ήθελαν να βρίσκονται εκεί, αλλά δεν είχαν άλλη επιλογή. Οι άνθρωποι χρειάζονται ένα κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι τους και φαγητό για να φάνε.
Ναι, σκότωσα ζώα – περισσότερα από ότι μπορώ να υπολογίσω. Αλλά έχω περισσότερο αίμα στα χέρια μου από ότι ένας μη-βίγκαν;

Θα έλεγα όχι. Προσφορά και ζήτηση. Όσο οι άνθρωποι συνεχίζουν να τρώνε ζώα, κάποιος πρέπει να τα σκοτώνει.

Και σκεφτείτε το εξής όταν πέφτετε με τα μούτρα στο ψητό: δεν ακούσατε τις βασανισμένες κραυγές αυτών των ζώων. Δεν τα είδατε να πολεμούν με κάθε ίχνος της δύναμής τους για να παραμείνουν ζωντανά. Δεν καθαρίσατε το αίμα τους από το δάπεδο του εργοστασίου.

Εγώ το έκανα και οι ενοχές θα με στοιχειώνουν για πάντα.


Πηγή: https://www.plantbasednews.org/post/plantbased-vegan-slaughterhouse-abattoir-hell

Μετάφραση: Ίρις - Αγάπη Σουσούνη

Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017

Πόσο επιβλαβής μπορεί να είναι η εργασία του σφαγέα για την ψυχολογία του?

Εάν χρειάζεστε ανθρωποκεντρικούς λόγους για να κόψετε την κατανάλωση του κρέατος, σας έχω έναν: Tους σφαγείς και το πόσο επιβλαβής είναι η εργασία τους για την ψυχολογική τους υγεία.

-------------

"Εκεί κάτω στον λάκκο με το αίμα λένε ότι η μυρωδιά του αίματος σε κάνει επιθετικό. Και όντως, το κάνει. Αποκτάς μια στάση ότι αν αυτό το γουρούνι με κλωτσήσει, εγώ θα το εκδικηθώ. Ούτως ή άλλως θα το σκοτώσεις το γουρούνι, μα δεν σου είναι αρκετό. Πρέπει να υποφέρει. Όταν πιάνεις ένα ζωντανό, σκέφτεσαι: ’’Α, τι ωραία, θα το βαρέσω το κορόιδο’’." 

Αυτά τα λόγια δεν βγαίνουν από το στόμα κάποιου που η κοινωνία θα χαρακτήριζε ως ψυχικά υγιή. Παρόλαυτά, είναι λόγια που δυστυχώς αντιπροσωπεύουν μια τάξη εργατών, η οποία υπάρχει σε πολιτισμένες χώρες σε ολόκληρο τον κόσμο: τους εργάτες σφαγείων. Μονάχα στη Αμερική, πάνω από 70,000 άνθρωποι εργάζονται στα σφαγεία και αντιμετωπίζουν το καθημερινό βάρος του να σκοτώνεις αρκετές εκατοντάδες ζώα κάθε ώρα. Αυτοί οι εργάτες κάνουν μια δουλειά η οποία, από την ίδια της τη φύση, τους βάζει σε κίνδυνο ψυχολογικής διαταραχής και παθολογικού σαδισμού.




Αυτός ο κίνδυνος εμφανίζεται από έναν συνδυασμό πολλών παραγόντων που αφορούν τη δουλειά του σφαγείου, ένας από τους οποίους είναι το αγχωτικό περιβάλλον που δημιουργεί η σφαγή. Ένα μεγάλο μέρος αυτού του άγχους προέρχεται από τα ιδιαίτερα υψηλά ποσοστά τραυματισμού των εργατών. Οι εγκαταστάσεις των σφαγείων υπερηφανεύονται ότι τα ποσοστά μη θανάσιμου τραυματισμού βρίσκονται μέχρι και στο 20% των εργατών, ποσοστό που σταθερά χαμηλώνει, αλλά παρόλαυτά καθιστά τη συσκευασία κρέατος μακράν το πιο επικίνδυνο επάγγελμα στις Η.Π.Α. Αυτό το τερατώδες ποσοστό κυρίως προέρχεται από καθημερινούς κινδύνους στον χώρο εργασίας που υπάρχουν ιδιαίτερα στα σφαγεία, όπως για παράδειγμα, επαναλαμβανόμενες κινήσεις και σήκωμα μεγάλων βαρών. Ωστόσο, ένα μεγάλο ποσοστό προέρχεται από άλλους, απρόβλεπτους κινδύνους, οι οποίοι και αποτελούν τις πιο σοβαρές πηγές καθημερινού άγχους.  Η αλληλεπίδραση των εργατών με ζωντανά, φοβισμένα, και επικίνδυνα ζώα, τα οποία πρέπει να τα περιορίσουν και να τα ελέγξουν, σημαίνει ότι κάθε λεπτό δουλειάς είναι κι ένα λεπτό σημαντικού κινδύνου.


Οι εργάτες που αντιμετωπίζουν περισσότερο τον κίνδυνο είναι οι σφαγείς, οι εργάτες που σκίζουν τους λαιμούς των ζώων έτσι ώστε αυτά να πεθάνουν από αιμορραγία. Θεωρητικά, όλα τα ζώα, εκτός από τα πουλερικά, πρέπει να αναισθητοποιηθούν πριν σφαχτούν,  με ένα πιστόλι με διατρητική ράβδο ή με ένα μεγάλο μηχάνημα ηλεκτροσόκ. Τις περισσότερες φορές, βέβαια, αυτό σπάνια επιτυγχάνεται. Οι εργοδηγοί συχνά πειράζουν τις ρυθμίσεις των διατρητικών πιστολιών και των όπλων με ηλεκτροσόκ, για να προστατέψουν την ποιότητα του κρέατος και κανονίζουν η ταχύτητα στις γραμμές να είναι υπερβολικά γρήγορη. Έτσι, τα ζώα οδηγούνται, σχεδόν πετώντας, ζωντανά και δραστήρια προς τους σφαγείς. Οι σφαγείς τότε αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο να χτυπηθούν από τα τεράστια, τρομοκρατημένα ζώα. Αυτό που κάνει την κατάσταση ακόμα πιο επικίνδυνη και αγχωτική είναι το γεγονός ότι οι σφαγείς κρατούν κοφτερά μαχαίρια για να καρφώσουν τα ζώα. Αυτά τα μαχαίρια, όταν συνδυάζονται με τα ζώα που κλωτσούν, βάζουν τους σφαγείς σε κίνδυνο τραυματισμού, ο οποίος  κυμαίνεται από απλό επιφανειακό, μέχρι φρικτά θανάσιμο.

Η επικινδυνότητα της εργασίας στο σφαγείο, φυσικά, δεν είναι κάτι το μοναδικό. Πολλές βιομηχανικές δουλειές περιλαμβάνουν κινδύνους που δημιουργούν άγχος στους εργάτες. Η δουλειά στο σφαγείο, όμως, είναι μοναδική ανάμεσα στις κύριες βιομηχανίες εξαιτίας της εγγενούς της βίας. Παρότι έχουν υπάρξει ελάχιστες αληθινά επιστημονικές απόπειρες να προσδιορίσουμε τον τρόπο με τον οποίο αυτή η βία επηρεάζει την ψυχική υγεία και τη συμπεριφορά των εργατών στα σφαγεία, μια από τις πιο γνωστές έρευνες διερεύνησε το αντίκτυπο της ύπαρξης ενός σφαγείου σε μια κοινότητα, βασιζόμενη στα επίπεδα εγκληματικότητας στη συγκεκριμένη κοινότητα, χρησιμοποιώντας την εγκληματικότητα ως μέτρο για την ψυχολογική υγεία. Η έρευνα χρησιμοποίησε αρχεία του FBI σε συνδυασμό με αρχεία απογραφής για να διαπιστώσει τις αλλαγές στα επίπεδα εγκληματικότητας με τον ερχομό των νέων βιομηχανιών στις πόλεις. Πήραν στοιχεία για πάνω από 500 επαρχίες για την περίοδο  1994 - 2002, και μετά σύγκριναν την επίδραση που είχε η βιομηχανία σφαγείων στην εγκληματικότητα σε σχέση με άλλες βιομηχανίες. Παρότι οι βιομηχανίες που χρησιμοποιήθηκαν για τη σύγκριση είχαν σχεδόν τους ίδιους παράγοντες που επηρεάζουν τα ποσοστά εγκληματικότητας (για παράδειγμα την κοινωνική τάξη των εργατών, τα ενδεχόμενα κοινωνικής αποδιοργάνωσης και την επίδραση της ανεργίας στις γύρω περιοχές), τα σφαγεία ξεπέρασαν όλες τις άλλες στην επίδραση που είχαν στην εγκληματικότητα. Τα σφαγεία οδήγησαν όχι μόνο σε μεγαλύτερη άνοδο στην εγκληματικότητα γενικά, αλλά και σε ανησυχητικά δυσανάλογη αύξηση στο βίαιο έγκλημα και στο σεξουαλικό έγκλημα.


Οι συντάκτες της έρευνας για την εγκληματικότητα διατύπωσαν τη θεωρία ότι η αιτία γι αυτή την αύξηση ήταν η «υπερχείλιση» στις ψυχές των εργατών στα σφαγεία, μια εξήγηση η οποία στηρίζεται από κοινωνιολογικές θεωρίες, αλλά και ανεπίσημα στοιχεία.  Αυτό φαίνεται και στην κατάθεση ενός εργάτη, σχετικά με το πώς, το να δουλεύει πολλές ώρες σφάζοντας ζώα, επηρέασε τον τρόπο με τον οποίο έβλεπε και φερόταν στους συναδέρφους του:

«Μου ερχόντουσαν ιδέες να κρεμάσω τον επιστάτη μου ανάποδα στη γραμμή και να τον καρφώσω. Θυμάμαι που έμπαινα μέσα στο γραφείο και έλεγα προϊστάμενο προσωπικού ότι δεν θα είχα πρόβλημα να τραβήξω τη σκανδάλη πάνω σε έναν άνθρωπο - αν με ενοχλήσεις, θα σε πυροβολήσω.»

Οι θεωρητικοί κοινωνιολόγοι θα θεωρούσαν ότι αυτή η συμπεριφορά είναι μια «μετάβαση» από την κακοποίηση των ζώων στη βία προς τους ανθρώπους. Παρόλαυτά, αυτή η μετάβαση είναι διαφορετική από την τυπική μετάβαση που συζητείται στην κοινωνιολογική και ψυχολογική βιβλιογραφία. Στο μεγαλύτερο μέρος της σχετικής βιβλιογραφίας θεωρείται ότι η βία στα ζώα προηγείται της ανθρωποκτονίας ή σε περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας,  που η νοητική προδιάθεση για κακοποίηση προϋπάρχει, τα ζώα αποτελούν μια βολική διέξοδο της επιθετικότητας, ένα σχετικά εύκολο πρώτο βήμα προτού κάποιος προχωρήσει σε ανθρώπινους στόχους. Στα σφαγεία, η προδιάθεση για κακοποίηση δεν είναι απαραίτητο ότι προϋπάρχει, αλλά το να σκοτώνει κάποιος ζώα μπορεί να έχει το ίδιο αποτέλεσμα και σ’ αυτούς που δεν έχουν προδιάθεση και σε αυτούς που έχουν, καθώς είναι ένα πρώτο βήμα, το οποίο απευαισθητοποιεί τους εργάτες σε περαιτέρω βία κατά των ανθρώπων.

Σύμφωνα με τους όρους της ψυχολογίας, αυτή η απευαισθητοποίηση μπορεί επίσης να ερμηνευτεί μέσα από τον μηχανισμό του «διπλασιασμού», κατά τον οποίο τα άτομα εξαναγκάζονται να δημιουργήσουν διπλούς εαυτούς, έναν καλό, έναν κακό. Αυτός ο  μηχανισμός είναι συχνά απαραίτητος όταν πρέπει να αντιμετωπίσουμε ένα ηθικά αμφίβολο επάγγελμα. Η πιο αξιοσημείωτη μελέτη του διπλασιασμού ήταν στην περίπτωση των γιατρών Ναζί, μια περίπτωση που μπορεί να συγκριθεί με τη θεσμοθετημένη και κατ’ ανάγκη μη-συμπονετική θανάτωση των ζώων στα σφαγεία. Το να δημιουργήσεις και να διατηρήσεις έναν εαυτό με «καλό» ηθικό χαρακτήρα και παράλληλα να έχεις έναν άλλο εαυτό ο οποίος μπορεί να αφαιρεί ζωές μηχανικά, για ώρες, κάθε μέρα, δεν είναι μόνο μια ακόμα πηγή ψυχολογικής πίεσης για τους εργάτες, αλλά επίσης τους εκθέτει στον κίνδυνο ο παθολογικός, μη-συμπονετικός εαυτός τους, αυτός που έχουν στη δουλειά, να ξεγλιστρήσει μέσα στην κοινωνική τους ζωή. Αυτή είναι μια ακόμη εξήγηση για την «υπερχείλιση» που επηρεάζει το μυαλό και τις κοινότητες των εργατών σε σφαγεία. 



Ο συνδυασμός αυτών των νοητικών ακροβατικών και των αγχωτικών παραγόντων συμβάλει  στην ψυχολογική διαταραχή, και συγκεκριμένα μπορεί να δημιουργήσει ένα είδος διαταραχής μετατραυματικού στρες, το οποίο ονομάζεται PITS (perpetration-induced traumatic stress, στρες το οποίο έχει προκληθεί από διάπραξη).  Αντίθετα από πολλές μορφές διαταραχών τραυματικού στρες στα οποία οι ασθενείς έχουν υπάρξει θύματα σε μια τραυματική κατάσταση, οι ασθενείς με PITS αποτελούν τον «αιτιώδη συμμετέχοντα» σε μια τραυματική κατάσταση. Με άλλα λόγια, αυτοί είναι η κύρια αιτία για το τραύμα ενός άλλου πλάσματος. Το να ζουν έχοντας γνώση των πράξεών τους, τούς προκαλεί συμπτώματα παρόμοια με εκείνα που έχουν τα άτομα που είναι αποδέκτες ενός τραύματος: κατάχρηση ουσιών, κατάθλιψη και διαχωρισμό από την πραγματικότητα. Γι ακόμα μια φορά, οι μελέτες που έγιναν σχετικά με αυτό το ψυχολογικό φαινόμενο αγνόησαν τελείως την κοινότητα των εργαζομένων στα σφαγεία, αλλά συνέδεσαν το θέμα με ανάλογους πληθυσμούς, κυρίως τους Ναζί και τους εκτελεστές. Και χωρίς να καταφύγουμε σε επίσημες μελέτες, όμως, ακόμα μπορούμε να δούμε ότι τα συμπτώματα (και οι αιτίες) του PITS ταιριάζουν εξαιρετικά με τις καταθέσεις των εργαζομένων στα σφαγεία σχετικά με τις εμπειρίες τους:   

«Και μετά φτάνεις σε ένα σημείο, όπου βρίσκεσαι σε ένα στάδιο, που είναι σαν να ζεις μέσα σε όνειρο. Εκεί μπορείς να σκέφτεσαι οτιδήποτε άλλο και την ίδια στιγμή να κάνεις τη δουλειά σου. Γίνεσαι συναισθηματικά νεκρός.

Γι αυτό πολλά παιδιά στο Morrell (ένα μεγάλο σφαγείο) απλώς πίνουν και ναρκώνουν τα προβλήματά τους. Κάποιοι από αυτούς καταλήγουν να κακοποιούν τις γυναίκες τους επειδή δεν μπορούν να ξεφορτωθούν αυτά που νοιώθουν. Αυτοί φεύγουν από τη δουλειά τους με αυτή τη διάθεση και πηγαίνουν στο μπαρ για να ξεχάσουν.»

Αυτές οι ιστορίες θυμίζουν τις αφηγήσεις των βετεράνων πολέμου και των επιζώντων από καταστροφές, οι οποίοι υποφέρουν από διαταραχές άγχους. Η ανάγκη να  διαχωριστούν από την πραγματικότητα, για να μπορέσουν να συνεχίσουν τη δουλειά τους, οδηγεί τους ανθρώπους σε ένα μονοπάτι που κάποιοι μπορεί να ορίζουν ως «παθολογικό».

Προς το παρόν, η εργασία σε σφαγείο είναι ακόμη ένα αναγκαίο κακό στην αμερικάνικη κοινωνία, και ακριβώς επειδή συμβαίνει αυτό, αξίζει περισσότερη επιστημονική προσοχή από όση έχει δεχτεί μέχρι τώρα. Σημαντικά θεωρητικά και ανεπίσημα στοιχεία υποστηρίζουν την ιδέα ότι η εργασία σε σφαγείο είναι ψυχικά επιβλαβής. Ωστόσο, χωρίς δυνατές, εμπειρικές, ποσοτικές αποδείξεις που να αποδεικνύουν αυτόν τον ισχυρισμό, λίγα πράγματα μπορούν να γίνουν για να βελτιωθεί η κατάσταση. Αν σκεφτούμε ότι οι εργάτες των σφαγείων γενικά προέρχονται από πληθυσμιακές ομάδες που δεν έχουν την δυνατότητα να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους ή να απομακρυνθούν από τόσο ολοκληρωτικά καταστροφικές συνθήκες εργασίας, καταλαβαίνουμε ότι είναι εξαιρετικά απαραίτητο να γίνουν μελέτες, οι οποίες να έχουν ως αποτέλεσμα τη βελτίωση των νόμων, έτσι ώστε να προστατευθούν αυτοί οι άνθρωποι.  Η συνεχόμενη αποτυχία να αναγνωρίσουμε και να αντιμετωπίσουμε αυτό το θέμα είναι ένας ασυγχώρητος κίνδυνος για την προσωπική υγεία των εργατών αλλά και την υγεία των κοινοτήτων τους. 



Μετάφραση: Many thanks to Sathya Kassimi

Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

101 Εύκολες Οικολογικές, Zero Waste Συμβουλές

Παρακάτω θα βρείτε 101 εύκολες συμβουλές zero waste τις οποίες μπορείτε να εφαρμόσετε σχετικά γρήγορα. Μπορεί να μην καταφέρετε να τις εφαρμόσετε όλες σήμερα κιόλας, αλλά σίγουρα θα αποκτήσετε προβάδισμα σε πολλά!

Πολλές από αυτές είναι ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ εύκολες, το μόνο που χρειάζεται είναι λίγη αφοσίωση. Δεν χρειάζεται, προφανώς, να κάνετε τα πάντα σε αυτή τη λίστα. Το zero waste είναι ταξίδι και πολλές φορές υπάρχουν περισσότερες από μία επιλογές.


Δεν υπάρχει μόνο ένας σωστός τρόπος να κάνετε κάτι. Αντιθέτως, υπάρχει πληθώρα τρόπων, από την καλύτερη ως την καλή έως και την όχι και τόσο καλή. Να ζυγίζετε όλες σας τις επιλογές και να είστε συνειδητοποιημένοι καταναλωτές. Η ελάττωση της κατανάλωσης σας είναι το πιο σημαντικό πράγμα που μπορείτε να κάνετε.

Αλλά στο μεταξύ διαλέξτε μερικά πράγματα και δοκιμάστε κάτι καινούριο! Από κάπου πρέπει να ξεκινήσετε. Και μην επιτρέψετε στο γεγονός ότι ίσως μπορείτε να κάνετε μόνο λίγα να σας σταματήσει από το να κάνετε το οτιδήποτε. Το παραμικρό πράγμα καταλήγει σε σημαντική επίδραση!




Τι μπορείτε να κάνετε σήμερα;


Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

Ο εθισμός στο τυρί υπάρχει και είναι αληθινός : Μπορείς όμως να απαλλαγείς από αυτόν!

Ο απόλυτος οδηγός που εξηγεί γιατί το τυρί είναι τόσο εθιστικό και πως να το κόψεις

 


Πολλοί άνθρωποι λένε ότι θα μπορούσαν να γίνουν βίγκαν αλλά...είναι εθισμένοι στο τυρί.

Μπορώ να ταυτιστώ με αυτούς- όταν έγινα βίγκαν η λιγούρα μου για τυρί έφτασε στο έπακρο σε σημείο που φαντασιωνόμουν το τυρί λες και ήταν ναρκωτικό...

Η αλήθεια είναι ότι ο εθισμός στο τυρί είναι υπαρκτός, αλλά μόλις καταφέρεις και απαλλαγείς από αυτόν, οι λιγούρες σταματάνε.

Εθιστικό


Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

Πώς κάνουν σεξ οι βίγκαν

Βίγκαν προφυλακτικά, δίκαιο εμπόριο, περιβάλλον και η βρώμικη βιομηχανία καουτσούκ.



(πιο κάτω θα βρείτε λίστα με βίγκαν προφυλακτικά)

Πώς τα κοινά προφυλακτικά βλάπτουν τα ζώα, το περιβάλλον, τους εργάτες και εμάς, τους καταναλωτές.

Όταν λέμε να γίνει κανείς βίγκαν, εννοούμε να κόψει πολλών ειδών πράγματα. Αλλά ποτέ δεν έχω ακούσει κανέναν να αναφέρει πόσο επιβλαβής είναι η βιομηχανία προφυλακτικών για τα ζώα και ότι στην πραγματικότητα, τα προφυλακτικά που χρησιμοποιούμε δεν είναι καθόλου βίγκαν. 

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:


Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Υπάρχει τρόπος να ζήσει κανείς 100% ηθικά;

Ο λόγος νούμερο 1 για να πάψω να τρώω ζώα (ναι, ξέρω, δεν ακούγεται ωραίο αλλά ζώα τρως όταν τρως κρέας) είναι πως η ηθική μου δε μου το επιτρέπει (Δεύτερος είναι η επιβάρυνση του περιβάλλοντος που προκαλεί η κτηνοτροφία και 3ος η υγεία μου.).

Ο ίδιος λόγος με ώθησε στην απόφαση να κόψω ακόμη και το περιστασιακο κάπνισμα, αφού έμαθα πως οι καπνοβιομηχανίες πειραματίζονται σε ζώα. Είχα κόψει μεν το κάπνισμα από το 2008 αλλά κάτι πισωγυρίσματα τα έκανα ανά περιόδους....

Μέχρι το 2015 ήμουν - και ντρέπομαι που το ομολογώ αλλά τα βιώματα μου δυστυχώς με έσπρωξαν προς τα εκεί - μισάνθρωπος. Δε με ένοιαζαν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Υπερασπιζόμουν μόνο τα δικαιώματα των ζώων, όλων των ειδών, υπερασπιζόμουν και το περιβάλλον αλλά για ανθρωπιστικό ακτιβισμό, ούτε λόγος. Αρκούμουν στην αναδοχή μέσω Action Aid του Kiwangana που ζει στη Rwanda. Ίσως αυτό να δείχνει πως μάλλον δε ήμουν μισάνθρωπος, τώρα που το σκέφτομαι, αλλά σίγουρα έτρεφα συχνά συναισθήματα μισανθρωπιάς, έχοντας πολλή οργή μέσα μου για τα όσα οι άνθρωποι κάνουν στα ζώα και στο περιβάλλον αλλά και αναμεταξύ τους.

Όμως από το 2013 είχα ενημερωθεί για τις συνθήκες σκλαβιάς σε offshore πλοία του ομίλου εταιρειών Zarra κι έτσι είχα πάψει να αγοράζω ρούχα από αυτά τα μαγαζιά. Όχι με τον ίδιο ζήλο που τα αποφεύγω σήμερα βέβαια. Από τότε μέχρι σήμερα, έχω πάψει να πηγαίνω στα Jumbo, να αγοράζω Nike/ Adidas αθλητικά και μπουκοτάρω τις κολοσιαίες πολυεθνικές τύπου Nestle, P&G etc. που κακοποιούν όχι μόνο τα ζώα και το περιβάλλον αλλά και τους υπαλλήλους τους πολλέε φορές.

Meanwhile, η επαφή μου με τους πρόσφυγες μου δίδαξε ότι τελικά αγαπάω και τους ανθρώπους και έτσι άρχισα να υπερασπίζομαι αρκετά και τα δικαιώματα των ανθρώπων.

Βέβαια, πάντοτε η προτεραιότητα μου θα είναι τα ζώα διότι η ακτιβιστική κοινότητα των υπερασπιστών των ζώων αποτελεί ακόμη μειονότητα σε σχέση με την ακτιβιστική κοινότητα στο χώρο της φιλανθρωπίας. Besides, we have to chose our battles, που λένε κι οι Άγγλοι....

Όμως διερωτόμαι, πως γίνεται οι άνθρωποι που αυτοαποκαλούνται vegan με περηφάνια να κατηγορούν τους παμφάγους ότι είναι σπισιστές ενώ οι ίδιοι παράλληλα δηλώνουν -περήφανα πάλι- μισάνθρωποι? Δεν αποτελεί κι ο άνθρωπος ένα είδος ζώου?

Από τότε μέχρι σήμερα, έχω ενημερωθεί ακόμη για τα εξής εγκλήματα:


Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2016

Vegetarian & vegan καταστήματα εν Αθήναις



Ήρθε η ώρα να συγκεντρώσω τις πληροφορίες που μαζεύω τόσο καιρό σχετικά με αυτό το θέμα!

Πριν 2 χρόνια όλοι γνωρίζαμε πως αν θέλουμε να φάμε χορτοφαγικό φαγητό υπάρχει το Avocado στο Σύνταγμα το οποίο είναι πολύ καλό αλλά, η αλήθεια να λέγεται, κι ολίγον ακριβό.... Βέβαια έχει φοβερό burger



και τέλεια γλυκά.



Πλέον όμως έχουμε τη χαρά να έχουμε κι άλλες επιλογές!


Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2016

Ιδέες για μια ζωή με μηδενικά απορρίματα - Zero Waste lifestyle

Έχω πολύ καιρό να γράψω καθώς έφυγα τον Αύγουστο του 2014 για να ζήσω έξω, εκεί άρχισα ένα Αγγλόφωνο blog αφού πια ο κύκλος μου αποτελέιται κατά 80% από μη Έλληνες και επίσης γιατί απ' όταν επέστρεψα δε βρήκα δυστυχώς τίποτα να με εμπνεύσει στην πατρίδα μου παρ' οτι γύρισα εντελώς συνειδητά γνωρίζοντας πως εδώ θέλω να μείνω κι ας είναι πολύ δύσκολο να βρω μια ουσιώδη δουλειά.

Έψαχνα λοιπόν για μήνες (κοντά ένα χρόνο) πηγή έμπνευσης αλλά μάταια. Όταν όμως έπαψα να ψάχνω, ήρθε αυτή σε εμένα!

Κάπως έτσι λοιπόν βρήκα το κίνημα Zero Waste και τα αντίστοιχα γκρουπ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στα οποία αναρτώνται ιδέες για μια ζωή με την ελάχιστη - αν όχι μηδενική - κατανάλωση πλαστικών, χαρτικών κ.ο.κ.

Παράλληλα, καθώς πήγαινα σε σχολεία για να κάνω παρουσιάσεις σχετικά με την ανακύκλωση, έμαθα πως ο μέσος Έλληνας παράγει λέει 500 κιλά (!!!) απορριμάτων ετησίως. Παρατήρησα δε πως ήταν πολύ λίγα τα παιδιά που ήξεραν για τις επαναχρησιμοποιούμενες πάνινες σακούλες και αυτό με προβλημάτισε πολύ. Τα καλά νέα έιναι πως τα περισσότερα παιδιά ήξεραν όχι μόνο ότι πρέπει να ανακυκλώνουν αλλά και τους κανόνες για αποτελεσματική ανακύκλωση.

Καθώς διανύουμε το μήνα Plastic free July, αδράττω την ευκαιρία να σας πω πώς μπορείτε να διώξετε τα μιας χρήσεως προιόντα από τη ζωή σας και να κάνετε ένα μακροπρόθεσμο δώρο στο περιβάλλον!

Έχετε σκεφτεί ποτέ να αγοράσετε παγούρι αντί να καταναλώνετε χωρίς έλεγχο πλαστικα μπουκάλια που έχει αποδειχθεί πώς κάνουν και κακό στην υγεία λόγω των συστατικών του πλαστικού που απορροφούνται από το νερό, τους χυμούς και τα φαγητά που περικλείονται απο αυτο?


Παγούρι μεταλλικό από την Action Aid - 2 σε 1 το καλό!

Παρασκευή, 7 Μαρτίου 2014

Τα αλογάκια μινιατούρες του GENTLE CAROUSEL ξεκινούν δειλά-δειλά τη 'σταδιοδρομία' τους στο Pet-therapy τώρα και στην Ελλάδα.




Ποιος να το φανταζόταν ότι στην Ελλάδα θα έρχονταν τα πρώτα miniature horses από τη Florida για να προσφέρουν δύναμη ψυχής, κίνητρο, προσπάθεια, συντροφιά, ελπίδα και μοναδικές στιγμές ανεκτίμητης χαράς σε άτομα με ειδικές ανάγκες, δυσκολίες κινητικότητας ή καρκινοπαθείς;


Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2013

The chronicle of an activist working for an international company

Athens - Greece

 17/7/2013 - 1st day of training.

Everything looks so interesting. People from Italy, France, Spain, Palestine, Morocco, Netherlands and Germany are in Athens and they will all work together in the same building floor of a French international company subcontracted by a US company.
Motivational phrases are written on the walls and you get inspired even if you have spent many years studying subjects like Mathematics and Biodiversity Conservation ( or Biology, Criminology, Languages etc). You have to face the crisis and the current Greek reality so you make the decision of stop saving animals for a while because you have bills to pay in order to survive.

19/7/2013 - going out for dinner with the company's Human Resources

The HR department of this French company decides to invite all 81 people that they have just recruited.
60 of them accept the invitation and here we are, near the world-famous Acropolis; eating, drinking and socializing.
One of the guys from the HR explained to me that 'this bureau was created just last year in order to connect people from company, by bringing closer the Greeks with the workers from abroad,and of course, to show them the Greek culture, etc... through this kind of events".
EXCELLENT- I thought. I was amazed, thrilled and impressed.

If we add the fact that they provided a relocation package with flight tickets and 2 weeks at a hotel near the company's headquarters while they search for an apartment... it all sounds good and organized.


-Until the moment you dare to talk to someone in whom one of the HR's employee is interested in (Who are you? Why do you want to inform this guy where to go tomorrow? Where are you working exactly? And come again, why there?' - those kind of questions because you interrupted the 'hitting').
-Until the moment you realize that another employee from the HR has the audacity to touch you the moment he is making fun on the fact that you are vegetarian (when did he even get the right to come that close to you).
-Until the moment you see that all the people from the HR are drunk and all they want is to go to a bar and get even more drunk (and get laid of course with some of the foreign workers -"victims", to the altar of their Greek exotic origin- NOT) so they don't give a damn about the bus driver who is waiting in the middle of a busy central street in Athens. They don't even bother with  informing the poor bus driver that there will be a need of 1 and not 2 buses.
-Until the moment, YOU, a Greek worker, try to help the bus driver to communicate with all these foreign drunk people and explain to them that they have to hurry up and that smoking is not allowed, etc...


Σάββατο, 2 Μαρτίου 2013

Enough food for everyone...

"Even when the planet produces enough food for everyone, not everyone has enough food. Some policy makers argue that the intensification of livestock farming is the answer to the food crisis; that we need to cram animals together in the pursuit of ‘efficiency’. But this will only deepen the hunger crisis and create havoc for people, the planet and animals.
Animals that are kept confined rather than allowed to graze and forage on the land need to be fed large quantities of grain. This means that there is less for people to eat and what’s left is often more expensive. We're literally taking high-quality, nutrient-rich foods that people could eat and feeding them to our farm animals.
We need to grow food for people, not intensively farmed animals – humane-sustainable farming, not factory farming, is key to ending the hunger crisis."


Ευχαριστώ τον Γιάννη Καραούζα που μέσω αυτού το βρήκα...

Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2013

The "evolution" of man....

Μεσα σε 3.5 λεπτα συνοψιζεται πολυ πετυχημενα η καταστροφη που προκαλειται απο το ειδος μας.
Και ειμαστε ολοι λιγο η πολυ,υπευθυνοι για αυτα..





Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2012

Η Μορβα στο σκυλο

Η μόρβα είναι το κοινό όνομα της νόσου Carre.

Μία εξαιρετικά σοβαρή νόσος, που οφείλεται σε ιό και απειλεί την υγεία και τη ζωή του σκύλου.


Το όνομα της το πήρε από τον Γάλλο κτηνίατρο που την μελέτησε, την κατέγραψε και την έκανε γνωστή.

Νόσος σοβαρότατη αν λάβει κανείς υπ' όψιν του, ότι το ποσοστό θνησιμότητας των προσβεβλημένων σκύλων ξεπερνά το 90%.